เจ้าหน้าที่อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ (ปฏิบัติงานช่วงปีพุทธศักราช 2534) ได้พบศิลาจารึกแผ่นนี้ขณะทำการขุดแต่งโบราณสถานหมายเลข 0996 ในอุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ ซึ่งโบราณสถานแห่งนี้ อยู่ติดกับปรางค์สองพี่น้อง ทางด้านทิศตะวันตก จากหลักฐานการขุดแต่งบ่งชี้ว่า โบราณสถานแห่งนี้เป็นโบราณสถานทางศาสนาพราหมณ์ในพุทธศตวรรษที่ 16-17 แต่เนื่องจากอักษรและข้อความในจารึกที่พบเป็นอักษรปัลลวะ ภาษาบาลี และตัวอักษรก็มีอายุอยู่ในราวพุทธศตวรรษที่ 12-14 ซึ่งเป็นคนละยุคกับตัวโบราณสถาน อีกทั้งเนื้อหาจารึกว่าด้วยหลักธรรมทางพุทธศาสนา คือ โพธิกถา ปฏิจจสมุปบาทมนสิการ ข้อที่ 1-3 ว่าด้วยเรื่อง ปฏิจจสมุปบาท อนุโลม และ ปฏิโลม เป็นไปได้ว่าศิลาจารึกหลักนี้อาจถูกนำมาจากบริเวณอื่นในเมืองศรีเทพในภายหลัง เพราะมีขนาดค่อนข้างเล็ก กว้าง 21 ซม. ยาว 50 ซม. ลักษณะเป็นแผ่นหิน ทรงกลม มีรูกลวงตรงกลาง อาจเป็นฐานประติมากรรมที่มีสภาพชำรุด หรืออีกกรณีหนึ่งคือ บริเวณนี้อาจเคยเป็นโบราณสถานทางพุทธศาสนาในพุทธศตวรรษที่ 12-14 มาก่อน แล้วภายหลังได้เกิดชำรุดทรุดโทรม ครั้นเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 16-17 ศาสนาพราหมณ์ได้เจริญขึ้นในเมืองศรีเทพ จึงได้มีการบูรณะให้โบราณสถานแห่งนี้เป็นศาสนสถานของฮินดูไป อย่างไรก็ตาม ในปรางค์สองพี่น้อง ได้พบแผ่นหินรูปครึ่งวงกลมสลักลายกลีบบัว ซึ่งกล่าวกันว่าเป็นโบราณวัตถุสมัยทวารวดีในพุทธศตวรรษที่ 12 และถูกนำมาใช้เป็นส่วนประกอบของโบราณสถานในพุทธศตวรรษที่ 16-17
ปัจจุบัน จารึกพบที่โบราณสถานทางศาสนาพราหมณ์ หมายเลข 0996 (เมืองศรีเทพ) ได้จัดแสดงอยู่ที่ อุทยานประวัติศาสตร์ศรีเทพ ตำบลศรีเทพ อำเภอศรีเทพ จังหวัดเพชรบูรณ์
